Miyerkules ng umaga.
Wala akong maramdamang kakaiba sa araw na ‘to. Alam mo na, yung tipong ordinaryo lang ang mga mangyayari ngayong araw at wala kang maaasahang espesyal sa araw na ito. O baka lang e kakaiba lang talaga ang pag-gising ko ngayon.
“LEEEEN! Ano ba? Male-late ka na naman!”
Hayun. Nagsimula nang tumunog ang alternative alarm clock ko. Hindi ko pala na-set yung alarm ko kagabi dahil sa mga bagay-bagay na inisip ko bago matulog. Tumingin ako sa orasan at male-late na nga ako, pero parang nakakatamad pang tumayo.
Naglakad ako’t bumaba ng kwarto ko na halos pikit pa ang mga mata. Ewan, intoxicated yata ako sa usapin namin ni mama kagabi. Eto namang si mama, pagkababa ko e siya namang umakyat agad ng kwarto ko. Ngawa ng ngawa sa mga gamit na hindi ko naayos kagabi. Parang kagabi lang e nag girl talk pa kami. Hay. Mood shift talaga ni mama, magulang na magulang ang asta nya ngayon.
Naalala kong half day nga pala ang klase namin ngayon. May aatendan daw na seminar ang mga teachers namin pagdating ng tanghalian, na ewan ko ba kung bakit kinakailangan pang school day ito ganapin. Kung sabagay, hindi lang naman sila ang nakinabang, kundi yung mga estudyante na rin. More daldalan at kulitan time.
Naglalakad ako sa campus na parang wala sa mood. Habang ngumunguya ng binaon kong agahan na ginawa ni mama e dahan-dahan din akong tumungo sa classroom namin. Nakita ko kasi na peer teacher lang ang nasa bawat klase, which means napaaga ang absence ng mga teacher. Cool.
Pagdating ko ng 4th floor e bumungad sa akin ang isang musika. Pabago bago, tila nagpa-praktis. Nang matanaw ko ang fire exit malapit sa classroom namin e dun nanggagaling ang tunog.
“Okay, just what I have expected.” Pambungad kong sabi nang makita si Gelo na nagpapractice. Naalala kong inaaya nga pala niya akong manood ng gig nila mamaya. And to my surprise, parang naenergize ako bigla.
“Uy! Ikaw pala Len. Pasok ka na sa classroom mo, baka ma-absent ka. Nakita ko may peer teacher na sa klase nyo.” Sagot ni Gelo nang makita ako.
“Bakit ikaw? Nandito ka lang sa labas, sa fire exit pa.” Pang-aasar ko. “Wala ka bang ibang pwedeng matambayan na maganda-ganda naman?”
“Ihanap mo ako ng ibang lugar na walang makakakita sa akin dito sa campus na malapit lang sa classroom namin, sige nga.”
Ako naman si uto-uto, nag-isip. “He! Teka nga, nililito mo na ako e! Pumasok ka na! Mapano ka pa pag nakita ka e?”
“Bakit ang concerned mo naman sa akin? Len ha, baka kung ano na yan ha..”
Sumimangot ako bigla sa harap nya. Ang assuming nito, bwiset. Haha!
“Ay, nakita mo ba yung binigay ko sayo kahapon?” sabay tanong niya. Tumayo siya’t nagpagpag ng sarili.
Unang pumasok sa isip ko ay yung hair clip, pati na yung sign. Natahimik ako, at napagalaaw ang mata ko sa ibang direksyon. Tila biglang nahiya akong harapin si Gelo.
“Huy Len? Yung invitation sa facebook? Binigyan kita nun ha.”
Napatingin na lang ulit ako sa kanya bigla. So.. I guess hindi siya. “Ahh.. A-ano eh-“
“Print mo na lang mamaya ha? Hindi ko kasi alam na private pala yung gig naming na yun, haha. Gusto ng band mate ko na nagprovide din ng venue na sa mga kaibigan muna unang mag perform. Pumunta ka ha? Sinendan ko rin si Cress, sabi niya nakita na daw niya!”
Sa haba ng sinabi niya e nakatingin lang ako sa kanya, iba ang nagreregister at ineentertain ng isip ko.
“Len?” Kumaway siya sa harap ng mukha ko. “Ok ka lang? Natulala ka dyan ah.”
“H-ha?” napakamot ako sa ulo ko. “Ano kasi e, may nakalimutan ako! Ano, kelangan ko na pumunta ng room sige bye!”
Malamang sa sinabi kong ‘yon e naweirduhan si Gelo. Tsk. Ano bang nangyare sa bibig ko’t napasalita ako ng ganun sa harap ni Gelo? I still get shy pag kinakausap niya ako ng harapan..
Pati pagpasok ko ng room e biglaan din, wala sa sarili. Nabalik na lang sa realidad ang isipan ko nang maka-upo ako sa upuan ko.
“Len! Nakakagulat naman ‘to,” ang nasabi ng katabi kong si Dyan. “Bigla ka na lang sumusulpot! Naupuan mo nga pala yung libro ko..” Unique ng pangalan nya no? A name pronounced as ‘Diane’ but spelled as ‘Dyan’. Anyway, naupuan ko yung book nya so napatayo naman ako.
“Ms. Dela Cena, are you volunteering?” tinawag ng peer teacher ang surname ko after niyang tignan ang seat plan ng klase.
Bad shot. Naglelesson pala yung peer teacher sa harap namin at naghahanap siya ng magvovolunteer na mag-solve ng function na sinulat niya sa board. Sa gulat ay tinuro ko na lang ang sarili.
“Ako?”
“Yes, since you’re already standing, why don’t you answer this for us?” Iniimbitahan niya akong kunin ang chalk na hawak-hawak niya at patayuin ako sa harap ng black board.
Naramdaman ko ang bigat ng mga matang nakatinging lahat sa akin, naghihintay ng susunod kong gagawin. Sinasabi ng utak kong ‘sige na, itry mo na lang nang hindi ka mapahiya’, ngunit ayaw humakbang ng dalawa kong mga paa. Bad trip.
“I know the answer ma’am! Can I answer it instead?”
Ahh, tila isang musika ang narinig ko. Isang classmate ang magsasalba sa akin mula sa kahihiyan.
“All right Mr. Salvatore..”
Salvatore? Si ano yun ah..
At hindi nga ako nagkamali. Si Mart nga! Maya-maya e narinig ko na lang bigla ang hiyawan ng klase. Tumingin muna siya sa akin bago tuluyang pumunta ng blackboard. Hindi ko magets yung tingin niya. Parang sinasabi niyang ‘eto, tutulungan kita’, pero parang sinasabi niya ring ‘haha! Pahiya!’. Whatever. Magsagot ka na nga lang diyan Mart.
“My goodness. Bad shot ako ngayong araw na ‘to,” ang nasabi ko kay Dyan nang makaupo. “Wala ako sa sarili.”
“Halata ko nga eh, ok ka lang ba?”
Tumango na lang ako’t nagbukas ng libro. Actually, sa tingin ko e dahil yon sa pag-iisip ng tungkol sa napagusapan namin ni mama kagabi. Ang sama pala ng epekto nun sakin. Weird.
Buong umaga e wala talaga ako sa sarili ko. I often see myself staring outside the window. Ewan ko, kung ano-anong klaseng thoughts ang pumapasok sa isipan ko. Tila may dinedeny ang isip ko.
Hindi rin nagtagal ay natapos na rin ang klase. Tulad kaninang umaga e wala pa rin ako sa mood. Kataka-taka ring hindi ako kinulit ni Mart ngayon araw. Simpleng ‘Uy’ at usapang skwela lang ang napag-usapan naming dalawa. Nang lumabas ako ng classroom ay automatic na lumingon ang ulo ko sa classroom nila Gelo. Hindi ko siya nakita. At bakit ko nga ba siya hahanapin? Hay nako, heto na naman ako.
“Huy! Sinong hinahanap mo?” Si Cress, saktong lumabas siya mula sa kabilang pinto ng classroom nila. “Kung si Gelo e umalis na siya. Nagmamadali nga eh. Pahawak nga nito,” pinahawak niya sa akin ang mabibigat na libro namin sa Social Studies, Physics, at Math habang inaayos ang bag.
“Kelangan talaga bitbitin ko ‘to? Ba’t dimo ayusin sa loob ng classroom nyo yang bag mo?” sabi ko habang isa-isa niyang kinukuha ang mga libro.
“Eh kasi,” halatang nagmamadali ang babaeng ito dahil suksok na lang siya ng suksok sa bag niya ng mga gamit niya. “Kelangan ko na umuwi, magpapa good shot ako e!”
“Good shot? Bakit, may kasalanan ka?” naramdaman kong magaan na rin ang mga kamay ko. “Teka, teka.. Wag mo sabihing-?”
“Kung ano man yang iniisip mo, oo!” sinimulan niyang i-zipper ang bag sabay suot. “Hindi pa ako nagpapa-alam para mamaya, haha!”
“Ano?” akmang tatakbo na si Cress nang pinigilan ko siya at hawakan ang back pack niya. “Pano pag hindi ka pinayagan? Loka ka ba? Ikaw lang makaksama ko dun!”
“Aray ko naman! Kung makahawak e,” reklamo niya. “Pasensya ka na ‘te! Ano kasi, basta! Balitaan na lang kita mamaya, ha? Pinrint na rin kita ng invitation kaya wag ka nang mag-alala sa bagay na yon! Bye couz!” tinanggal niya ang pagkakahawak ko sa bag niya’t tuluyan nang humarurot ng takbo.
Pfft. Don’t tell me mag-isa akong pupunta sa gig nay un. Bad trip talaga.
Hindi ko na nainda ang gutom at init sa kakaisip ng gagawin kung sakaling ako lang mag-isang pupunta sa gig nila. Ni hindi ko na rin nagawang pumara ng tricycle para makauwi, nilakad ko na lang ang daan pauwi sa amin. Tanghaling tapat man e parang nanlalamig pa rin ang pakiramdam ko. Kahit tagaktak ng pawis ang mukha ko e pakiramdam kong naghihilamos ako ng malamig na tubig.
Kung pupunta ako ng mag-isa, anong gagawin ko dun? Tutunganga? Makikinig ng musikang hindi ko sigurado kung magugustuhan ko? O makipag-usap at makipag-kilala na lang ako sa mga taong nandun? Naku, hindi ko rin naman sigurado kung matitino ang lahat ng nandoon, since gig nga ng isang banda ito. Or pwede rin namang hindi, malay ko ba kung anong klaseng mga tao ang inimbitahan nilang pumunta. Ugh.
Kung sakali naman hindi ako pumunta.. Hay. Naaalala ko yung itsura ni Gelo kanina. Super nagco-convince siyang pumunta ako, at todo effort naman siyang i-explain sa akin na may invitation pa yung gig nila. Baka magtampo yung tao. Eee! And so what naman kung magtampo yun? Kaibigan ko lang siya. Hindi naman siguro ako kawalan kung hindi ako pupunta. Pero kasi ano rin e.. Arrgh! Ang hirap magdecide! Nakakainis.
Sa lalim ng iniisp ko e hindi ko na naisip na ‘baka’ lang naman na hindi payagan si Cress umalis. So iisipin ko na lang na makakasama ko talaga si Cress mamaya sa gig. Okay! Set na tayo dun. Nakarating na rin ako sa bahay ng hindi ko namamalayan. Saka ko na rin naramdaman ang init at pawis mula sa paglalakad ko pauwi.
“Couz Lentot, hindi ako pinayagan e!”
“Whaaaaaat?!” sinigawan ko si Cress sa telepono nang tumawag siya sa akin. 2:30 na ng hapon, at alas tres ang oras ng gig nila Gelo.
“Sorry talaga,” paulit-ulit niyang sinabi. “Sabi kasi ni papa pumirme na lang ako ditto sa bahay at gumawa ng projects at kung anu-ano pang ka ek-ekan para sa school. Sorry ha? Sabi ni Itay e. Hehe.”
Napa face palm na lang ako habang kausap ko ang nakakainis na babaeng ito. Hayaan daw ba akong pumunta ng mag-isa?!
“Cress, alam mo bang nahihirapan akong magdecide kung pupunta ba ako o hinde? Ikaw lang talaga yung kakilala ko dun kung saka-sakali!”
“Bakit, hindi mo ba kilala si Gelo?”
Napatigil ako sa sinabing yon ni Cress.
“E syempre pwera lang sa kanya, ano ka ba? Magpeperform yung tao e tas iistorbohin ko?”
“Bakit, magdamag ba sila magpeperfrom? Syempre me break yun! Di yun, kausapin mo muna nang di ka maburyo!” pangungulit pa niya.
“Eeeee! Cress naman e?”
“O sige sige na Len, hindi kita makakausap magdamag! Mag-ayos ka na, yung maganda!” pangaasar niya.
“Cress, bakit kasi-“
“Nako, gotta go na! Baba ko na daw sabi ni Itay! Ay! Daan ka muna samin bago ka pala dumerecho, yung invitation mo pa! Ha? Byes!”
Wala na akong narinig sa kabilang linya kundi tunog na nagsasabing ‘tut-tut-tut’. She finally hung up.
Limang minute ang nakalipas nang matapos kaming magusap ni Cress. So i only got 25 minutes to think kung pupunta ako o hinde. My gosh naman. Kung tutuusin e napakaliit na bagay nito para pagdesisyunan! Ba’t ba nahihirapan ako ng ganito?
“Len?” Kumatok mula sa labas si mama. “Diba paalam mo sa akin kahapon aalis ka? Nakapagbihis ka na ba?”
“Uhm, h-hindi pa po ma!” hindi na talaga ako mapakali sa kung anong gagawin.
“Buti naman!” sagot niya. Bakit naman kaya?
Pumasok si mama sa kwarto na may dala-dalang plastic na may laman. “Eto, may nakita akong damit. Binili ko sayo ‘to matagal na!” Inilabas niya mula sa plastic ang sinasabi niyang damit at ipinakita sa akin.
“Ta-daaa! Ang ganda diba? Eto na lang isuot mo ngayon! Bagay sa’yo ‘to!”
Isang summer-like dress ang ipinakita niya sa akin. May katerno pa itong bolero, sleeveless kasi yung dress.
“Ma, alam mong kahit kelan diko iisiping magsuot ng ganyan.” Sagot ko.
“Naku! Nagsuot ka nga ng ganito nung elementary graduation mo. Atsaka nag-gown ka rin nung JS prom nyo nung third year ka diba?”
“Ma? Nakalimutan mo na bang pnilit mo lang akong magsuot ng ganun? Isang gabi kaya tayo nagpilitan nun. Pati ba naman ngayon?” meyo iritang sabi ko. “Marami akong jeans dyan ma, mas bagay pa sa akin yun.”
“Nako naman, hindi ka ba naman magpapasalamat sa akin na binibilhan kita ng ganito? Yung iba nga dyan gusting-gusto mag-suot ng ganitong damit e?”
“Well, thank you ma!” ang sabi ko sabay isang pilit na ngiti’t kinuha ang damit. “Pero hindi ako katulad ng mga babaeng sinasabi mo. Iba ako sa kanila ma!” nilaglag ko lang sa kama yung dress at saka naghanap ng t-shirt na masusuot.
“Len naman, sige na? Suot mo na! O e kung ayaw mo talag, isuot mo na lang para sa akin!”
Si mama kasi, mahilig talaga yan sa mga fashion-fashion na yan. Since hindi na niya maisuot kasi pagbabawalan siya ni papa, at dahil ako lang ang anak na babae e sa akin niya pinapasa yung mga dream dress niya. Hay. Sana ako na lang yung nagig lalake at si kuya yung naging babae.
Napatingin na lang ako kay mama. Siya paring nakangiti’t parang hindi nangangawit ang panga sa kakangiti. Kaya lang sa mga ganitong bagay talaga e hindi ko rin matiis si mama. Kaya napa ‘sige’ na lang ako.
“Yehey!” niyakap niya ako na parang isang batang napagbigyan sa gusto niya. “Tawagin mo ako pag nasuot mo na ha?” Lumabas siya ng kuwarto, malamang ay babalik siya mamaya dito sa kwarto.
Ay, teka? Diba pinag-iisipan ko pa kung pupunta ako o hinde? Nako! Mukhang no choice na ako kundi ang pumunta ng dahil sa dress na ito. Bad trip talaga ‘tong araw na ‘to!
“Ma!”
Dali-daling umakyat ng kwarto ko si mama nang marinig niya ang tawag ko sa kanya. Grabe, mas excited pa sa magbe-birthday si mama.
“Wow! Sabi na nga ba’t bagay sayo eh!” inayos-ayos niya ang buhok ko’t panay ang tingin sa suot ko.
“Teka ma, kukunin ko lang yung panali ko sa baba-“
“Ops! Wag, wag mo itali yan! Mas bagay nga kung nakalugay yan e, nakikita yung natural na ganda ng buhok mo, tapos binagayan pa ng bangs mo!” ang asta ni mama na parang isang parlorista. “Ay teka, may nakita akong magandang hair clip nung naglinis ako ng kwarto mo kanina e..”
Hala, yung clip! Naku, nakita kaya ni mama yung sulat?
“Ah, m-ma, may-“
“Ah, eto!” kinuha niya mula sa drawer yung clip. “Mukhang bago pa ‘to ah, binili mo?”
Napatango na lang ako sa tanong niya. Dahan-dahan niyang kinabit sa ulo ko, sa may bandang bangs, ang hair clip na hindi ko alam kung sino ang nagbigay.
“Ayan, bagay sayo!” iniharap niya ako sa full body-length mirror ko. “You look beautiful Len!”
“Wala akong makitang maganda ma. Ay, meron pala. Ikaw lang!” sagot ko.
“Sus! Len naman, hindi mo ba nakikita yung sarili mo? Ang ganda mo! Manang-mana sa akin!”
Sa totoo lang, wala talaga akong makita kundi ang reflection ko lang. Hindi ako nagagandahn sa sarili ko. Haha!
“Len, anak, lagi mong tatandaang maganda ka, ha? Para sa amin ng papa mo, ikaw ang pinakamagandang regalong ibinigay sa amin ng Maykapal!”
Ngumiti na lang ako sa sinabi ni mama. Syempre bilang isang anak, hindi mo maiiwasang ma-flatter sa sinabi ng taong isa sa mga pinakamahalaga sa buhay mo.
“O pano, aalis ka na ba?” tanong ni mama.
Tumingin ako sa wrist watch ko. Almost 3 na. Nagpaalam na ako kay mama at dumerecho sa bahay nila Cress.
Sa paglalakad ko ay hindi ko ulit naiwasang mag-isip. Ang sabi sa kalakip na sulat ng hair clip na ito, ngayon ko daw isuot ‘to. Which means na ngayon ko din malalaman kung sino yung nagbigay sa akin. Pero depende din pala yun kung babatiin niya ako habang suot-suot ko ‘tong clip na to. Ay, ewan. Tama na nga yang isip-isip nay an Len, mamaya ma-badtrip na naman!
Wala pa ako sa bahay nila Cress e natanaw ko na siyang nag-aabang sa may gate nila. Iba ang tingin sa akin ng babaeng ‘to. Malamang e dahil sa suot ko.
“Ganda ng porma natin ngayon Len ah?” pambungad niyang sabi nang makarating ako sa kanila.
“Pinupuri mo ba ako o sadyang nilalait mo na naman ako?”
“Eto, hindi ka na pala marunong tumanggap ng compliment!” sagot niya, habang dumudukot ng kung ano sa bulsa niya. “Eto na pala yung invitation. Enjoooy!”
“Enjoy ka dyan? Hindi ko maeenjoy yun kasi wala ka!”
Hindi ko alam kung ano yung nakakatawa sa sinabi ko pero tawa lang siya ng tawa sa sinabi ko.
“Ay! Len, ang ganda ng clip mo!” napansin niya’t hinawakan ang nakitang bagay sa ulo ko. “Binili mo?”
“Alam mo namang hindi ako bumibili ng ganyan.”
“So, somebody gave this to you?”
“Kinda! Hindi ko alam kung sino. Nakita ko lang yan sa bag ko.”
“Ay! Nakakaintriga naman yan Len!” tuwang-tuwa pang sabi niya.
“Baka nga hindi sakin ‘to e? Baka may kung sino lang nag nagkamaling ilagay to sa bag ko.”
“Naku, sino ba namang tao ang magkakamaling maglagay ng ganyang bagay sa isang bag? E mukhang mamahalin nga yan..”
Kunsabagay, may punto si Cress sa sinabi niya.
“O sya Len, pumunta ka na! Anong oras na rin”
Oo nga pala, hindi ko na naman namalayan ang oras. Dali-dali akong pumunta sa venue ng gig. Malapit lang din sa amin ito kaya hindi ako mahihirapang pumunta. 15 minutes late na ako.
Nang makarating ako e halos maraming tao na rin sa loob. Para siyang bar na hinde. Haha, hindi ko ma-explain e. Dahan-dahan rin kaong pumasok sa loob, nangangapa sa mga uri ng taong makakasalamuha ko.
To my surprise, halos schoolmates ko rin pala yung nasa loob. Natuwa naman ako dahil hindi naman pala ako nag-iisa. Marami ang bumati sa akin at sa itsura ko. Thanks to mom, hindi nila naisip na magsusuot ako ng ganito. Kung alam lang talaga nila.
Sa gitna ng usapan ay may biglang umextra at nagpaapansin.
“Uy Len! Ikaw ba yan?”
Hindi ko talaga inaakalang nandito si Mart.
“Ganda mo ah? Bagay sayo yung damit mo.” Sabi niya sa isang kalmadong boses. Yung parang hindi nang-aasar.
“Is that a compliment or an insult?”
Natawa siya sa sinabi ko. “Nasa boses ko bang nang-iinsulto ako?”
Well, sabi ko nga e. Inabutan niya ako ng isang basong iced tea. Simula nang mag-usap kaming dalawa ni Mart e nagsi-alisan na rin ang ibang mga tao na kanina e kausap ko.
Base sa obserbasyon ko kay Mart ngayon ay nagmukhang tao siya, in fairness. Haha. Hindi nga, parang ano.. Gumwapo siya. My, I can’t believe I was actually thinking that way.
Nakita kong gumawi ang tingin niya sa may bandang ulunan ko. Napansin niya yata yung hair clip.
“Nagsusuout ka pala nyan?” sabi niya.
“Ah, eto? Si mama yung nagsuot nito sakin.” Sagot ko naman.
Nakita kong walang masabi si Mart mula nung makita niya yung clip. Hindi kaya..?
“Uy Len!” sa di kalayuan ay nakita ko si Gelo na papalapit sa amin. Kinawayan ko lang siya. Nang marating siya sa kinaroroonan namin ay tulad ng iba napansin niya ang suot kong damit. Hindi ko alam, pero sa kanya ako na-flatter ng todo. Siguro ay mabulaklak lang talaga ang bibig niya.
“Ang cute naman ng hair clip mo!” ang sabi ni Gelo nang mapansin niya yung clip. “Ang ganda mo pag naka hair clip ka. Nabibigyan ng emphasis yung ganda ng mukha mo.”
Hindi ko alam ang isasagot ko sa sinabi niya kung kaya’t nangiti na lang ako’t nagpasalamat.
Maya-maya ay napansin kong nagkatinginan si Gelo at si Mart, at simula noon ay nagkaroon ng Dear Air. Biglang kumabog din ang dibdib ko. Hindi ko maintindihan kung bakit.
That awkward feeling na parang ikaw ang inaasahan nilang magbukas ng panibagong topic sa isang natahimik na kwentuhan. Kaya lang, paano ako magsisimula ng panibagong usapan sa isang grupo na ganito?
Kaharap ko ang isang taong hiyang-hiya ako kapag kinakausap ko, at isang tao namang bukas na bukas ang pandinig at bibig ko kapag kinakausap ko. Wala akong maisip kung paano ko kakausapin ang dalawang taong ito sa ganitong sitwasyon. Talaga bang ganito ka badtrip ang araw na ‘to?..
0 Comments:
Post a Comment