6: Signs

“Pag may nagbigay sa akin ng hair clip, kahit ano pang itsura, kailangan ko siyang makilalang mabuti. That person might be my special someone.”

I made that sign up when I was still in grade school. Grade 6 pa lang ako noon, at usong-uso ang pagkakaroon crush sa klase namin. Kahit sa circle of friends ko e namumutawi ang usapang love life tuwing break time.

Basta usapang love, in na in sa mga kaibigan ko. They talk about their ultimate crushes, mga bagay na gusto nilang mangyari accidentally sa kanila with their crush, kilig moments na kahit kalian e hindi naman nangyari sa kanila, at syempre ang pagbuo ng mga kakatuwang signs na magsasabing meant-to-be sila ng crush nila. May mga simple at mga kumplikado, may possible at imposible. Pero kahit ano man yan, it’s just a sign. Katuwaan lang, at di dapat umasa masyado dito.

“Ikaw Len, anong sign mo sa crush mo?”

Since break time noon at napansin yata nila ang pagkatahimik ko sa isang tabi, sa akin napasa ang mahiwagang tanong.

“H-hindi ko alam e..” Hindi ko talaga alam kasi wala akong interes sa sign-sign na yan.

“Imposibleng wala! Dali na, sabihin mo na. Ikaw na lang yung hindi nakakapag share sa amin!”

I looked to their faces, at talagang hinihintay nila yung isasagot ko. I felt stuck within their gaze. Wala akong maisagot kasi wala naman talaga akong isasagot.

“Um..” napagisip-isip kong magsasabi na lang ako ng gawa-gawang sign ko. At sinabi ko ngang kapag may nagbigay sa akin ng hair clip e sya na yun. Well, sort of.

“Ang korni ng sign mo Len!” ang natanggap kong sagot, sabay tawa nila. “Pero cute din yun! Bihira magbigay ng hair clip ang guys!” sabay sang-ayon ng iba.

Ewan ko ba’t napabarkada ako sa mga malalanding ito. Haha! Di pa nakuntento sa sinabi ko at gustong ipa-elaborate sa akin. “Bakit hair clip? Pwede namang ibang bagay.”

“Basta hair clip!” sagot ko. “Ang sabi kasi ni Papa sa akin, kapag may nagbigay ng bagay sa akin na kahit ano, at pinapaingatan sa akin ng taong nagbigay sa akin nun ibig sabihin pinapahalagahan ako ng tanong yon. At dapat pahalagahan ko rin at ingatan pabalik yung bagay na binigay nya sa akin. Which means dapat pahalagahan ko rin yung nagbigay sakin nung bagay!”

Ah, basta. Yun yung explanation ko dati, and yeah. Papa ko ang nagsabi sa akin nun. Inaaply ko sa buhay ko yung sinabi sa akin ni Papa, at naging maganda naman ang kinalalabasan nun, I guess. But I never did that pertaining to love.

Anyway, going back to reality. Eto pa rin ako, buong pagtataka ko kung bakit may hair clip sa bag ko. Unang una, hindi ako nagsusuot ng hair clip. Oo, alam kong minsang natatakpan ang mukha ko dahil sa bangs ko, pero sinasabit ko lang sa tenga ko yun para mahawi ko yun sa mukha ko. Kaya di rin ako bumibili ng ganito. Pangalawa, imposibleng may pumuslit nito sa bag ko nang di ko nalalaman, at pangatlo, wala akong kilalang magbibigay sa akin ng ganito. Pero in fairness, ang cute ng clip.

Itatago ko na sana ulit yung hairclip pero parang may nakapa pa akong laman ng plastic. Tinignan ko, at nakakita ako ng papel na nakarolyo. Kapiraso lang ito ng papel at parang may nakasulat.

‘Isuot mo ‘to para di na natatakpan ng buhok mo yung mukha mo. Sayang, maganda ka pa naman! Hahaha! Naniwala ka naman. :P I want to see you wearing that tomorrow! -kulet’

‘Kulet’? I don’t remember calling someone with this code name. Teka, but I do recall na may lagi akong pinagsasabihan ng makulit. Pag nakukulitan ako kay Mart sa kakakwento nya, pinagsasabihan ko siya ng ‘ang kulit-kulit mo!’, at pag madalas guluhin ni Gelo ang buhok ko gaya ng kanina sinasabi ko naman sa kanya na wag syang makulit. Haha, okay. Pareho talaga silang makulit.

Sa pagrereminisce ko ng mga pangyayari ngayong araw e naalala kong si Mart at Gelo din ang humawak ng bag ko kanina. Inabot ni Mart sa akin yung bag ko nung nasa kainan kami, and then si Gelo naman e hinawakan yung strap ng bag ko nang tumangka akong tumawid. Posibleng sila nga yung pumuslit nito sa bag ko, pero ayoko namang magconclude. Could be one of them, pero masyado naman ata akong assuming kung sasabihin ko agad na si Mart o si Gelo nga ang isa sa kanila.

Or maybe I am now too assuming. Paano nga naman kung hindi isa sa kanila ang nagbigay nito? Paano kumg may lalaki palang stalker sa isang magandang babae at nagkamali ng lagay ng clip sa bag ko? Well, nothing’s impossible right? There are many circumstances that may occur, at ewan ko na kung ano man iyon. For now, I just want to snuggle onto my bed and rest.

‘Siguro’y umiibig kahit di mo pinapansin.. Magtitiis na lang ako, magbabakasakaling ka’y mapatingin..’

May kumakanta. Lalaki. Kinakanta nya yung song na na-LSS ako for several days. Napamulat ako sa narinig. Sino kaya yun?

‘Kahit sa panaginip ikaw ang aking hinihiling.. sa bawat ngiti mo, sa panaginip ko parang ayoko nang magising..’

Unti-unti kong naririnig ang malumanay at magandang strumming ng gitara. It accompanies the song wery well. Nakakapagtaka, sino nga kaya yung kumakanta?

I thought of looking out of my terrace, parang may nagsasabi sa akin na tumingin ako sa labas. Para bang doon nanggagaling ang boses at tugtog ng kumakanta. Pero ang weird din, kasi pakiramdam ko naman e nasa tabi ko lang siya. Masyadong malakas ang boses niya kung sakaling manggagaling nga ito sa baba. Bumangon ako mula sa pagkakahiga ko.

‘Ang nakikita ko lang ay ang mukha mo..’

Teka. Iba na ‘to ah. Ba’t nawala yung terrace ko? Tapos kanina lang nasa kwarto ako ah? Ba’t ngayon parang nasa breezy field out of nowhere ako? Ang tindi naman nito.

Lalo pa akong nagulat nang makita kong nasa harapan ko na ang taong kanina ko pa naririnig na kumakanta. Nang tignan ko siya sa baba mula sa aking terrace ay napansin kong blurred ang mukha niya.  Pero ba’t ganun? Nasa harap ko na sya pero wala akong makitang mukha! Ay! Creepy! Napakamisteryoso naman nito!

‘Lahat sa paligid ko ay naglalaho..’

Right after that line, tila naglaho nga ang paligid naming dalawa. Nawala ang hangin, and langit, ang madamong daan.. We are the only ones left. Left existing on that place.

“Ellane..”

What the. Lalaki siya pero biglang nagboses babae?!

“Ellane!”

The vivid voice became more distinct. Naging mas lalong pamilyar yung boses.

Maya-maya pa’y biglang nawala yung lalaki sa paningin ko’t naramdaman ko na lang na parang nahuhulog ako sa kawalan.

“Hoy Len, gumising ka na nga!”

Agad akong dumilat. Whoa, panaginip lang pala. Well, obvious naman.

“Hay nako! Ang hirap mo talaga gisingin pag nakakatulugan mo yang mga kwento mo. Nakasuksok pa yang iPod mo sa tenga mo!”

“Ma? Ano ba yon?” kumuskos pa ako ng mata para lang mapatunayang gising na ako’t di na nananaginip. Baka mamaya e maglaho rin bigla si mama sa harap ko.

“Gumising ka dyan at hindi ka pa kumakain ng hapunan. Hala! Bangon!”

At dahil suplada talaga si mama kapag hindi ako sumunod sa gusto niya e bumangon na ako kahit sinasabi ng kama ko na mahiga ulit ako at ituloy ang naudlot na panaginip. Favourite technique talaga ni mama yung hilain ang paa ko para magising. Sabi niya, nakakapagpagising daw talaga kapag pakiramdam mong nahuhulog ka sa panaginip mo. Okay, I know right.

Nang makababa na ako sa kwarto e nakita kong nakikipag chat si mama kay papa sa abroad. Hindi pa ayos ang pinagkainan ni mama, halatang inuna niya si papa bago ang gagawin. Sinenyasan lang niya akong maupo na sa harap niya at kumain. Kaya naman pala badrip din siya, kasi naudlot yung paguusap nila.

Habang kumakain ay pinagmamasdan ko si mama habang ka-chat ang papa ko. Masayang-masaya sya, ilang buwan na rin kasi ang lumipas mula noong nagkita silang dalawa.  Maya-maya ay nagsuot na ng headphone si mama at abot tenga ang ngiti. Sa hinala ko ay kinakantahan na naman ni papa si mama. Hay! Lovebirds talaga silang dalawa.

Nang matapos akong kumain ay tila patapos na ring magusap sa internet ang mga magulang ko. Pagkaligpit ko sa pinagkainan namin ay kinausap ko si mama.

“Blooming ang mama ko ngayon ah!”

Sinuklian lang niya akong ng matamis na ngiti habang nagaayos ng gamit ng laptop nya.

“Kamusta na daw po si papa?” bumalik ako sa kinauupuan ko kanina. “Nakausap mo rin ba si kuya?”

“Ang sabi sa akin ng papa mo e busy ang kuya mo pag ganitong oras sa atin. So, papa mo lang ang nakausap ko. And I think ok naman sya dun. Ay! Alam mo bang nakakuha ng promotion ang papa mo?”

“Wow! Talaga ma? Good news po yan!”

“Oo nga eh. Ang sabi niya sa akin e tayo daw ang inspirasyon nya para magtrabaho ng mabuti.”

“Sus, ang sabihin mo ma e ikaw talaga ang iniisip niya sa tuwing nagtatrabaho siya.. Yii!” sa sinabi kong iyon ay halatang kinilig si mama. Haha! Barkada kami ng mama ko e, kaya normal na rin sa amin ang ganitong usapan.

“Ikaw talaga Len!” tinulak niya ang noo ko gamit ang hintuturo. “Sa totoo lang, sumipsip lang yon sa boss nya kaya nakakuha ng promotion! Hahaha!”

Napuno ng tawanan ang munti naming bahay. Kahit dadalawa lang kami dito e parang maraming tao na rin ang nakatira. Sira ulo din ‘tong si mama, lokohin daw ba si papa. Haha!

“Alam mo, hindi ko rin talaga alam kung bakit ako natuluyan sa papa mo. Parang magic yung dating!” Sabi niya nang matapos ang tawanan.

“Ma? Ano ba yang pinagsasasabi mo?” Matawa-tawa kong sabi.

“Eh kasi, sa totoo lang e may karelasyon pa ako noong makilala ko ang papa mo..” buong tiwala niyang inilahad sa akin. Hindi pa nagrereveal si mama sa akin ng ganito kalalim na sikreto.

“Ha? Ibig mong sabihin.. Other man mo si papa dati?”

“Hmm, parang oo na hinde.. Kumplikado kasi nun Len! Alam mo kasi, may conflict kami lagi nung boyfriend ko noon. Lagi kami nag-aaway na umabot kami sa puntong hindi na niya ako kinakausap, as in walang communication!”

At nawindang ako sa love story revelation ni mama. Haha! Hindi ko lang inaakala na may ganoong pangyayari pala noon. Ang akala ko kasi, matitino pa halos lahat ng lalake. Di tulad ngayon, nako.

“Tapos,” pagpapatuloy ni mama. “Doon ko nga nakilala ang papa mo. Dumating siya sa puntong nangangailangan ako ng makakausap at mapagbubuhusan ng sama ng loob. Everytime na nalulungkot ako, iniimbitahan ko siyang lumabas sa park malapit sa bahay namin dati. Your papa always shows up sa meeting place, hindi katulad nung mokong na ex ko na yun. Hmf!”

Ok, mom’s acting like a dalaga na. Haha! Ang cute lang dahil ang open sa akin ni mama sa love life niya. Eto lang ako, nakikining sa isang epic love story habang nakapangalumbaba.

“I was really holding on with that man talaga ‘nak, kasi mahal na mahal ko siya noon. Kahit hindi niya ako kinikita’t kinakausap, mahal ko pa rin siya!”

“Ang martir mo ma!” sagot ko nang marinig ko ang mga katagang iyon.

“Hinde Len, ang tanga ko! Haha! Nagpakatanga ako sa isang tulad niya. Wala akong mapapala sa kanya. And so, naisip kong hindi nga siya ang kailangan ko. I started to move on kahit wala namang break-up na nangyari. E hindi naman niya ko kinakausap! Hindi naman na yata tama yun sa isang relationship..”

“E pano yun ma? Binalikan ka pa niya?”

“Oo,” giit niya. “Isang araw binalikan niya ko, sorry siya ng sorry! Naging busy daw siya, tapos kung anu-ano pang ka ek-ekan ang sinabi! Hindi ko yun pinakinggan, napagod at nabingi na ako sa mga dahilan niya. Nung ayaw niyang tumigil, sabi ko may mahal na akong iba. Ayun! Pero alam mo,” pagpapatuloy nya. “Dun ko talaga naramdaman na mahal ko na yung papa mo!”

“Yii! Kilig si mama!” pangungulit ko. Ang kulit din ni mama kasi nag-acting din siya kinikilig siya. Haha! “E hindi ka na kinulit ulit nung ex mo nun ma?” pagpapatuloy at curious kong tanong. Nakakatuwa dahil mas maganda pa sa sinusulat kong mga kwento ang kwento nila mama.

“Hindi siya tumigil! Gusto niya makilala kung sino yung lalake na sinasabi kong mahal ko. And that gave me a bright idea. Haha!”

Naintriga ako lalo at nagtanong kung anong hakbang ang sunod niyang ginawa.

“Gumawa ako ng isang sign na makapagsasabing ang papa mo nga ang para sa akin.”

Huh? What a coincidence. Kanina lang e iniisip ko kanina yung sign na gawa-gawa ko lang noon. For now, kinalimutan ko na muna iyon at nagpatuloy na sa pakikinig.

“Gagawa ako ng set-up, sabi ko. Tapos, kapag dumating ulit yung makulit na lalaking yon na kasama ko ang papa mo gusto ko sa papa mo mismo manggaling na siya nga yung sinasabi kong mahal ko.” Sabay isang flirty grin.

“Nako ma, nakiki sign-sign ka rin pala?” tanong ko. “Akala ko mga kabataan lang yung gumaganun. Haha!” medyo pang-inis kong sabi. “Pero anong nangyari sa sign na yun? Nagkatotoo po?”

“Well. Obviously!” sagot niya.

Ok, sabi ko nga e. Hindi sila magkakatuluyan kung hindi dahil sa sign na yun. Ang galing na ang hiwaga ng dating.. Pero magaling talaga. Ay ewan.

“Len, hindi masamang gumawa ng mga palatandaan. Lalo na kapag naguguluhan ka sa nararamdaman mo, pwede mong gawing batayan yan. Pero wag ka ring masyadong umasa sa ganun, ha?”

“Ma?” weirdo kong tingin sa kanya. “Ba’t mo sinasabi sa akin yan?”

“Bakit, hindi ka ba magmamahal?”

“Uh, uhm..” teka, wala akong maisagot. Ba’t nga ba wala akong maisagot? Napakamot ako sa ulo ko.

“Dadating at dadating yan sa buhay mo, Len. It’s somewhat a human nature. Ganun talaga, bigla mo na lang mararamdaman yan.”

Sa puntong ito e wala na akong masabi at wala na akong magawa kundi ang makinig. Hindi ko alam kung handa akong magmahal. Pagdating sa papel, kaya ko siyang isulat. Pero pagdating sa sarili, mukhang hindi gagana ang creative powers ko. Ewan ko. Siguro e dahil sa wala pang taong nakakapagparamdam sa akin ng tinatawag nilang love.

At dahil sa usapin naming iyon ni mama e pareho naming hindi namalayan ang takbo ng oras. Malapit nang mag 9 o’clock, at napahikab na rin ako.

“Inantok ka yata sa usaping pag-ibig Len ah?”

“Uhm, hindi naman po ma.. Gabi lang talaga.”

“Haha! Siguro nga’t wala ka pang interes sa mga ganitong bagay. Naisusulat mo lang yun sa papel tsaka  itatype tapos wala na.”

“Siguro nga po.” Nahahalata na yata ni mama na wala na akong interes sa pinagsasasabi niya Haha!

“Wag ka muna magbo-boyfriend ha?”

Medyo nagising ako sa sinabi niya. “Alam mo ma, ang weird mo talaga ngayon! Ni lalake nga wala pa akong pinapakilala sayo o dinadala dito sa bahay e!”

“Anong wala?” hirit ni mama. “Meron ka kayang nasabi sa akin. Ano nga ulit pangalan nun? Mark, Marvin, Mar.. Mar..”

“Mart?” nasabi bigla ng bibig ko.

“Atsaka may isa pa, Justin, James, Jon- hinde, je-“

“Si Gelo po?” at isa pang beses humirit ang bibig ko.

“See, ikaw pa mismo ang nagsabi ng mga pangalan nila. Tinetest lang kita! Ikaw Len ha? Dala-dalawa ka pa!”

“What? Ma?! Anong ibig sabihin mo? Kaibigan ko lang yung mga yun, classmate and schoolmate!”

“Okay, okay! Sabi mo e?” patawa at malisyosang sagot ni mama. Tumayo na siya dala-dala ang laptop niya. Ako rin e sumunod na at gusto ko na ring ituloy ang naudlot na tulog.

“Ay, Len,” muling tawag sa akin ni mama. Paakyat na sana ako ng kwarto.

“D’yan nagsisimula ang lahat, dyan sa schoolmate-classmate na yan!” Sabay halakhak niya. Hay nako. Mukhang nasapian yata si mama at ang lakas ng topak niya ngayong araw na ito. Na-high yata sa kinanta sa kanya ni papa!

Nang mahiga sa kama e hindi ko maiwasang isipin yung sinabi ni mama tungkol sa sign. Napaisip ako na pwede ring magkatotoo yung  mga signs, at pwede ring hindi. Kung hindi magkatotoo e okay lang, pero siguro kung may nararamdaman ako e madidisappoint at masasaktan ako. Yun ang consequence, ang paasahin ang sarili. Ngunit sa bawat minutong pag-iisp ko e parang unti-unti e kumakapit ako sa sign na gawa-gawa ko lang. Bigla kong naramdaman na may malalaman at mapapala ako kapag tinuloy ko yun. Hindi ko alam, basta I felt like trying to hold on. Wala namang mawawala kung suubukan ko, diba?

Kailangan ko lang siguro itulog ‘to. Ayoko munang mag-isip masyado, isa pa hindi ko naman dapat binibigyan ng panahon yung mga ganung bagay. Bukas ko na nga lang aalamin kung sino nga ba yung nagbigay ng clip na yun.

Bakit ba ang kumplikado ng pag-ibig at kailangan pa magkaroon ng palatandaan? Signs are just signs, Len. Wag kang masyadong magpadala..